Column: Niet lullen, maar poetsen

Wie het nieuws volgt, heeft vast iets meegekregen van de laatste politieke ophef in reli-land. Er is protest ontstaan tegen rechtse politici die in hun verkiezingscampagnes en plein public flirten met de joods-christelijke traditie. “Wij passen ervoor om ingezet te worden voor holle campagne-retoriek,” moppert een groep christelijke prominenten. Terecht?

poetsen
Poetsen (foto: stock)

Op z’n Luthers

Ik geef het eerlijk toe. Zodra een groep christelijke BN’ers zich verzamelt om via een petitie hun beklag te doen, krijg ik de kriebels. Zo ook in de afgelopen week toen theoloog Alain Verheij een kort epistel schreef waarin hij middels vijf stellingen afstand neemt van het rechtse gefleem met de christelijke cultuur en haar waarden.

Het initiatief doet nogal Luthers aan. Je bent het ergens niet mee eens, omschrijft dit in een aantal stellingen en spijkert deze aan de digitale deur van het wereldwijde web. Zo, dat hebben we gezegd. Christenen zijn geen hersenloos stemvee of zwijgende dummies die ja-knikken wanneer een politicus het woord ‘christelijk’ bezigt.

De vijf stellingen gaan vooral over het ‘anders-zijn’ van het christendom. Ik probeer het in één zin samen te vatten: kerk en politiek zullen nooit vrienden worden, want het koninkrijk van God is politiek ongrijpbaar, staat open voor iedereen en wordt gekenmerkt door barmhartigheid.

De petitie – met inmiddels ruim 2200 onderschrijvers – is verpakt in duidelijke taal. We laten de kaas niet van het brood eten door een stelletje neoliberalen dat het woord ‘christelijk’ alleen maar in de mond neemt wanneer er politiek gewin in het spel is – zo luidt de onderliggende boodschap.

Wat eraan ontbreekt

Ik had Verheij en zijn petitiegenoten bijna gelijk geven, ware het niet dat er in zijn verhaal één belangrijk inzicht ontbreekt. Wie niet wil dat het christendom ‘gekaapt’ wordt door valse profeten, zal zelf de handen uit de mouwen moeten steken, óók in de politiek. En daar ontbreekt het vaak aan.

Misschien zijn we als christenen – ik reken mezelf mee – van lieverlee een stel politieke profiteurs geworden. We roepen en vinden vanalles, maar concreet vanuit onze eigen geloofstraditie binnen de politiek meewerken aan een maatschappij die wél inclusief en barmhartig is, ho maar. Dat laten we graag over aan de bestaande partijen en bij voorkeur aan hen die – al is het maar in naam – een christelijke signatuur dragen.

Of we kiezen voor een slachtofferrol en verschuilen ons achter de gedachte dat het koninkrijk van God te veeleisend en utopisch is voor de politiek van vandaag. Dat kunnen we toch nóóit bereiken. Laat ons maar liever lijdzaam toekijken, af en toe ons ongenoegen kenbaar maken en – o ja – bidden. Dan komt alles goed.

Stap in de arena

Dan heb ik toch oneindig meer sympathie voor wat die barmhartige Samaritaan deed: niet lullen maar poetsen. Laat die mooie woorden voor wat ze zijn en kom zélf in actie. Waag je in het hol van de leeuw, betreed die politieke arena en laat die christelijke stem met meer kracht en uit volle overtuiging horen op plaatsen waar nu alleen populistisch geblaat klinkt.

Zou dat even een politieke verademing zijn. Dan komt misschien ook de wens uit die zo fraai maar vooralsnog te vrijblijvend staat verwoord in de petitie: “Leef het hen politiek voor, zodat al het mooie dat de christelijke cultuur voorstaat, meer gerealiseerd zal worden. Tot zegen voor alle volken, zoals de oude woorden dat zo mooi zeggen.”

© Annemarie Latour

Advertisements

Please share your comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s