Column: 2016 en mijn stressvrije goede voornemen

Ik heb dit jaar maar één goed voornemen. Op tijd komen. Het liefste stressvrij. Ik ben namelijk iemand van het laatste nippertje. En dan bedoel ik het aller-allerlaatste nippertje. Moet ik om tien uur ergens zijn? Om één voor tien bel ik bij je aan, als het niet één over tien is, hijgend en wel. Op zich niks mis mee, maar het kan beter, rustiger, relaxter. En ik weet al hoe ik dit ga aanpakken.

Horloge whatever I'm late anyway

Tijdslurpen en multitasken

De grootste tijdslurpers zijn social media. Je denkt: “Ik check nog even mijn Facebook” of “Wat tweet hij nou?” of “Dat is leuk voor Instagram” en voor je het weet ben je anderhalf uur kwijt. Poef. Verdwenen, ergens tussen het meppende katje, de scherpe analyse over vluchtelingen, en de ‘TBT’ kinderfoto van je beste vriend. Allemaal interessant, maar je komt geheid te laat.

Of wat te denken van multitasken. Vrouwen zouden er goed in zijn, wat niet zelden wordt gezegd door mannen die het zelf liever rustig aan doen. Ik geef ze geen ongelijk. Multitasken wil zeggen dat je te laat bent begonnen om alles op je gemak en één voor één te doen. Stressen dus en goochelen (vooral niet googelen) met tijd die je nét niet hebt.

Dichtbij en nuttig

Een ander funest fenomeen is wat ik de ‘dichtbijheidsillusie’ noem. Het heeft te maken met mijn jeugd. Ik groeide op in de binnenstad dus alles was dichtbij. De school, de winkels, het zwembad, het station. Bij alles dacht ik: “Dat is vlakbij” dus een ruime tijdsplanning was meestal niet nodig. Nog steeds denk ik: “Ik ben er zó!” zelfs al moet ik naar Groningen. Niet handig, maar het zit ingebakken.

Het nuttigheidsdenken is ook zo’n probleem. Je hebt tien minuten voordat je écht moet vertrekken om op tijd te zijn. Maar in plaats van gewoon wat eerder van huis te gaan, denk je bij jezelf: “Ik kan nog iets nuttigs doen in die tijd”. Dus je begint aan de strijk – en bedenkt dat je ook de was wel even kunt sorteren. Of je plukt wat onkruid weg uit de tuin – en ziet dat de rozenstruiken ook nodig gesnoeid moeten worden. Et voilá, je gaat te lang door en verandert van een efficiënt plannend mens in een stresskanon.

Eerlijk zijn

En dan hebben we het nog niet gehad over gewoonweg geen zin hebben. Want laten we eerlijk zijn, soms wíl je gewoon niet op tijd zijn. Die saaie verjaardag of die vervelende afspraak; hoe minder lang je er bent, hoe liever het je is. Je onderbewuste haakt daar feilloos op in. Je treuzelt onder het mom van: “Dan ga je toch gewoon wat later?” Huppakee, weer te laat.

Maar in 2016 wordt alles anders. Ik ga op tijd komen. Ruim op tijd. Zonder zweetdruppels, hartkloppingen of tegenzin. Ik hoef alleen maar mijn laptop dicht te klappen, mijn klussen op tijd en één-voor-één uit te voeren, te bedenken dat ik vér bij iedereen vandaan woon, dat ‘nuttig’ een relatief begrip is, en dat ik oprechte zin moet maken. Jeetje, ik krijg er nou al stress van.

© Annemarie Latour

Advertisements

One thought on “Column: 2016 en mijn stressvrije goede voornemen”

  1. Oef, dat lijkt dus wel heel erg op mijn eigen echtgenote, plus zoon, want die is nog een graadje erger, al ligt dat hopelijk aan de pubertijd. Kan je nagaan als je met zo’n stel op vakantie gaat en een vliegtuig moet halen. Ik slaap de nacht ervoor altijd slecht omdat ik constant nachtmerries heb over een net gesloten gate. Terwijl vrouw en zoon nergens last van hebben: “Ach, pappa plant alles toch ruim op tijd”. Om vervolgens lekker rustig aan te doen. Veel succes met dit uitstekende voornemen; het slagen ervan ligt voor 99% bij jezelf !

    Like

Please share your comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s