‘Een voorraadje voor je geloof’

Hoe verging het de drie deelnemers van het reisinitiatief ‘Grenzeloos Keulen’ die in het KN van 9 juli jl. aan het woord kwamen? “De reis bevalt goed en de groep is leuk”, vertelt Claudia Meijerink (27) zichtbaar vermoeid maar met stralende ogen. Ze rust uit op een veldbed op het Marienfeld. Sinds een aantal jaren heeft Claudia de chronische vermoeidheidsziekte ME.

Wereldjongerendagen

“Het is wel erg zwaar omdat we veel moeten reizen. De busjes komen vaak anderhalf tot twee uur te laat waardoor we niet veel van het programma meemaken.” Toch spreekt de reis naar Keulen haar aan. “Onderling gaat het erg goed. Natuurlijk gaat het ook over het geloof en het verdiepen daarvan. Maar de gezelligheid en sfeer moeten er ook zijn. Op zo’n reis kun je heel lang teren. De herinnering is echt een voorradje voor je geloof.”

Marije Jonkman (29) zit gewikkeld in een dikke slaapzak in haar rolstoel. Ze heeft spina bifida (open rug), maar trotseert vol goede moed de kou op het Marienfeld. “Zo’n nacht op het veld is vermoeiend maar tegelijkertijd indrukwekkend. Zoveel mensen opeen, dat is bijna niet te bevatten. In Toronto zaten we apart op het veld, en nu zitten we er middenin en dat is heel bijzonder.” Ook het contact met de mensen op straat vindt Marije belangrijk. “Mensen die je normaal nooit aan zullen spreken, zien dat je bij de WJD hoort en spreken je zomaar aan.”

Rudolf Smit (41) uit Den Haag beaamt de overweldigende ervaring van de mensenmassa. “Het is heel verbazingwekkend dat er zoveel mensen bij elkaar zijn. Ik had er veel verhalen over gehoord, maar nu heb ik het zelf meegemaakt.” Rudolf is spastisch en heeft een ontwikkelingsachterstand. Met name het groepsgevoel heeft hem aangesproken. “De saamhorigheid en het zingen met elkaar zeggen me meer dan mooie woorden. De groep heeft een hele goede sfeer en dat komt ook door de vrijwilligers. Zij hebben heel veel werk gedaan.”

Tegelijkertijd riepen momenten van bezinning grote levensvragen op. “Er moet wel meer zijn, maar wat dat is weet ik niet. Dat is voor mij nog een vraag. Ik heb God nog niet gevonden, want ik snap niet dat Hij dingen laat gebeuren. Waarom ben ik gehandicapt en jij niet? Dat soort vragen.”

Wereldjongerendagen

Eén van de hoogtepunten blijkt voor alledrie de aankomst van de paus te zijn. “We hebben de paus gezien, het was echt maar op een paar meter afstand!” vertelt Claudia enthousiast. “Met heel veel geluk bleken we ineens vooraan te staan bij de Dom”. Rudolf: “Het is geweldig vooraan te staan bij de paus. Maar ik heb wel zoiets van: we zijn gekomen om God te aanbidden en niet de paus. “

Voor Claudia was het programma vooral fysiek uitdagend. “De WJD zijn slopend, het is heel zwaar. Ik ben heel erg moe en de pijn zit erin. Ik heb wel gerust tussendoor, maar het blijft veel zwaarder dan wanneer je thuis dingen doet. Maar ja, dat wist ik van tevoren en dat heb ik er ook wel voor over. Op zo’n reis kun je heel lang teren. De herinnering is echt een voorraadje voor je geloof. Daar kun je wel een tijdje mee vooruit.”

Ondanks de uitdagingen van de WJD, of misschien juist dankzij de uitdagingen, is de WJD een aanrader, vinden de deelnemers. “Als je gewoon een toevoeging of verdieping wilt van je geloof, tussen de jongeren wilt zitten, én daarbij alle gezelligheid, ja dan moet je absoluut gaan sparen voor de WJD in Sydney 2008!” vindt Claudia.

© Annemarie Latour

Publicatie: dit artikel is op 2 september 2005 gepubliceerd in het Katholiek Nieuwsblad.

Advertisements

Please share your comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s